Ik meet dus ik besta


Wat vinden we ervan dat supercomputer Watson niet alleen beter Jeopardy speelt dan wie ook ter wereld, maar ook ervaren cardiologen verslaat in de amnese?

Durven mensen het aan om hun meest dierbare data, die van hun eigen lichaam, uit handen te geven aan ongrijpbare supercomputers?

Je hersengolven meten met een app, hartslag en bloeddruk 24/7 monitoren met een onderhuidse sensor, je genetische eigenschappen vastgelegd in een DNA-chip. Lifelogging, self-tracking en personal genomics zijn nu al enorm in trek, maar binnen afzienbare tijd is the Quantified Self geen toekomstbeeld meer: het menselijk lichaam in nullen en eentjes, als een grote verzameling data. Worden we daar beter van? Data zijn het nieuwe goud. Door nieuwe, gevoelige technologie zoals sensoren, de exponentieel groeiende rekenkracht van supercomputers en de kunstamtige intelligentie van de cloud, raken we steeds meer in staat de wereld te bekijken als een bonte verzameling verborgen verbanden. En dus ook ons lichaam. Het is te vergelijken met de microscoop die in de tijd van Anthony van Leeuwenhoek een wereld blootlegde die voorheen onzichtbaar bleef. Iets dergelijks doet zich nu voor met data. We experimenteren ermee en komen tot nieuwe inzichten. Niet voor niets zijn alle grote nieuwe wetenschappen data-georiënteerd zijn. Robotics, arteficial intelligence, nano-, neuro-, bio-tech convergeren tot een soort super-wetenschap.

De potentie van al die nieuwe data-inzichten en -mogelijkheden is enorm. Maar de echte waarde zal moeten worden bepaald door wat de maatschappij ervan vindt en ermee wil. Wat vinden we ervan dat supercomputer Watson niet alleen beter Jeopardy speelt dan wie ook ter wereld, maar ook ervaren cardiologen verslaat in de amnese? Het beeld van singulariteit, waarbij de mens niet langer het slimste wezen op aarde is en zelfs afhankelijk wordt van de intelligentie van apparaten, komt steeds dichterbij. De quantified Self leidt onherroepelijk tot de quantified society.Daarmee komen we op interessante dilemma’s. We krijgen steeds meer data over ons eigen lichaam en zelfs onze emoties, maar tegelijkertijd wordt die datastroom en –analyse zo complex dat we ‘m zelf niet of nauwelijks kunnen bevatten. Durven mensen het aan om hun meest dierbare data, die van hun eigen lichaam, uit handen te geven aan ongrijpbare supercomputers?

Willen we die privacy opgeven, in ruil voor de kans op een gezonder en beter leven later? Vinden we het OK als iets of iemand je voorschrijft om elke week broccoli te eten of een bepaalde pil te slikken, omdat dat gezien jouw DNA-profiel het risico op een ernstige ziekte op je 67e verkleint? We denken dat we in dit Facebook- en Google-tijdperk al flinke privacy-issues hebben, dat ons leven steeds transparanter wordt, maar het is kinderspel in vergelijking met de afwegingen die ons nog te wachten staan. Er zijn straks goede redenen om de data van onze Quantified Self te delen en te vergelijken met anderen: het perfecte dieet, de ideale medicatie, de tailor made behandeling tegen kanker. Met dat vooruitzicht zullen mensen heel ver gaan in het verstrekken van gegevens - die absoluut niet in verkeerde handen mogen vallen. In die van cyber criminelen of onschuldiger partijen als je werkgever bijvoorbeeld. Data is het nieuwe goed, maar certrouwen wordt in de toekomst meer dan ooit een currency. Instanties zoals de overheid en verzekeraars, en ondernemingen doen er goed aan daar nu al op anticiperen. Dat gaat veel verder dan ‘de klant centraal’ zetten, het gaat om luisteren, transparant zijn en de dialoog aangaan.

We zijn letterlijk aan het sleutelen aan de genen van onze samenleving. We hebben nog veel te ontdekken, maar gelukkig laait het maatschappelijk debat over de voors en tegens nu al op. Dat is een goede zaak. Want er zit zeker een dreiging in al die nieuwe mogelijkheden van de Quantified Self. Maar het heeft ook de belofte van optimalisatie van onderwijs, energie, zorg en preventie, waarmee we ons leefcomfort aanzienlijk kunnen verbeteren. Technologie biedt nieuwe mogelijkheden en kan nog alle kanten op. Het is aan de maatschappij om te bepalen wat we ermee doen, maar dat is wel een discussie die we nu moeten aangaan want dit is allang geen science fiction meer.

Featured Posts
Recent Posts
Search By Tags
Follow Us
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

Even life is a concept. 

 

 

                                    All tools, research and concepts of Eliace Creative Strategies are Creative Commons 



  • Instagram - Black Circle
  • Pinterest - Black Circle
  • Vimeo - Black Circle
  • facebook
  • Twitter Round
  • googleplus